θάλλω

θάλλω, Hes. Op. 173, h.Cer. 402, etc.: aor.1 ἔθηλα (ἀν-) Ael. NA 2.25, 9.21: aor. 2 θάλε h.Hom. 19.33; ἀν-έθαλον LXX Wi. 4.4, Ep.Phil. 4.10: pf. τέθηλα, in Hom. only part. in pres. sense τεθηλώς, Ep. fem. τεθᾰλυῖα, and 3sg. plpf. τεθήλει Od. 5.69; 3sg. ind. τέθηλε Hes. Op. 227, Emp. 77, S. Ph. 259; Aeol. and Dor. τέθᾱλα Sapph. Supp. 25.12, Pi. Fr. 129.5, B. 9.40, IG 3.171; subj. τεθήλῃ Epigr. ap. Pl. Phdr. 264d; inf. τεθηλέναι Id. Cra. 414a; part. τεθᾱλώς prob. in A. Supp. 107(lyr.):—Pass., fut. θᾰλήσομαι (ἀνα-) AP 7.281 (Heraclid.): (cf. θηλέω):—A. sprout, grow, thrive, esp. of fruit-trees, ἐρινεὸς . . φύλλοισι τεθηλώς Od. 12.103; τεθήλει δὲ σταφυλῇσι, of a vine, 5.69; ἄνθεσι γαῖα θάλλει h.Cer.l.c.; <δένδρεα> τέθηλε καρπῶν ἀφθονίῃσι Emp. 77; ὦ χρυσέᾳ κόμᾳ θάλλων Λοξία Pi. I. 7(6).49; πώγωνι θάλλων S. Ichn. 358: abs., καρπὸν τρὶς ἔτεος θάλλοντα Hes. Op. 173; θάλλει κατʼ ἦμαρ αἰεὶ νάρκισσος S. OC 681 (lyr.), etc.: freq. in pf. part., as Adj., luxuriant, τεθαλυῖά τʼ ὀπώρη Od. 11.192; τεθαλυῖά τʼ ἀλωή 6.293: also, c. acc. cogn., οὐ δένδρεʼ ἔθαλλεν χῶρος the place grew no trees, Pi. O. 3.23, cf. AP 9.78 (s.v.l., Leon.); ἐν φύλλοισι θαλλούσης βίον ξανθῆς ἐλαίας (Dind. ἴσον) A. Pers. 616; simply, bloom, Thphr. HP 1.1.2; but of σίκυοι, etc., ἡ ἀπὸ τοῦ ὕδατος ἀτμὶς οἷον θάλλοντας παρέχει Id. CP 5.6.5. b. of other natural objects, τεθαλυῖά τʼ ἐέρση copious dew, Od. 13.245; ῥάχιν τεθαλυῖαν ἀλοιφῇ rich with fat, Il. 9.208, cf. Od. 13.410; εἰλαπίνῃ τεθαλυίῃ at a sumptuous feast, 11.415. 2. of persons, states or conditions, bloom, θ. ἁπαλὸν χρόα Archil. 100; thrive, flourish, Εἰρήνη τεθαλυῖα Hes. Th. 902; θάλλοισα εὐδαιμονία, ἀρετά, Pi. P. 7.19, I. 5(4).17; πατρὸς θάλλοντος S. Ant. 703, cf. Ph. 420, etc.; ζῶν καὶ θάλλων alive and prosperous, Id. Tr. 235; ζῇ καὶ θάλλει [ἡ παίδευσις] Antipho Soph. 60; θάλε πόθος h.Hom. 19.33; Ἔρως ἐπὶ Χαλκιδέων θάλλει πόλεσιν Carm.Pop. 44; Ἔρως τότε μὲν θ. τε καὶ ζῇ, ὅταν εὐπορήσῃ, τότε δὲ ἀποθνῄσκει Pl. Smp. 203e; θ. καὶ εὐδαιμονεῖ χώρα καὶ πόλις Id. Lg. 945d: c. dat. modi, θάλλουσιν δʼ ἀγαθοῖσι Hes. Op. 236; ἀγλαΐῃ τεθαλυῖαι [δμῳαί] Id. Sc. 276; τοῖσι (sc. ἀνδράσι) τέθηλε πόλις Id. Op. 227; πόλις ἐλευθερίᾳ τεθαλυῖα Simon. 102; θ. ἀρεταῖς Pi. O. 9.16; ἐλπίδι B. 9.40; εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ S. Ant. 1164; παρρησίᾳ E. Hipp. 422; δαίμων ἀφθίτῳ θ. βίῳ Critias 25.17D.; θ. ἐπὶ γυμνάδος ἔργοις Epigr.Gr. 233 (Chios). 3. of disease and the like, in bad sense, to be fresh, active, ἡ δʼ ἐμὴ νόσος ἀεὶ τέθηλε S. Ph. 259; πήματα . . ἀεὶ θάλλοντα μᾶλλον ἢ καταφθίνοντα waxing, Id. El. 260; ἔρις θάλλει E. Ph. 812 (lyr.): c. dat., ἀφροσύναις θάλλουσʼ Ὕβρις B. 14.58. b. τοῖσι αὐτοῖσιν ὅ τε σπλὴν θάλλει καὶ τὸ σῶμα φθίνει the spleen becomes swollen, Hp. Loc.Hom. 24; also τεθηλός (in neutral sense) of the liver, Id. VM 22.