στένω

στένω, only pres. and impf.: Ep. impf. στένον Hom. (v. infr.):— A. Poet. Verb, moan, sigh, groan, μέγα δʼ ἔστενε κυδάλιμον κῆρ Il. 10.16, Od. 21.247, cf. Il. 18.33; ἐν δέ τέ οἱ κραδίῃ σ. ἄλκιμον ἦτορ 20.169; of the sea, ὁ δʼ ἔστενεν οἴδματι θύων 23.230; στένει βυθός A. Pr. 432 (lyr.); ἐκοίμισε στένοντα πόντον S. Aj. 675; of the turtledove, Theoc. 7.141; in Trag. of persons groaning aloud, A. Pers. 285, Ag. 445 (lyr.); δμωαῖς προθήσειν πένθος . . στένειν S. Ant. 1249:— Med., κλαίω, στένομαι A. Th. 873 (anap.); στενομένα πόλις E. Ion 721 (lyr.). 2. after Hom., c. gen., moan or sigh for . . , Ἑλλάδος E. IA 370 (troch.); also ὑπέρ τινων A. Pr. 68; κακοῖς Id. Pers. 295; ἐπί τινι E. Hipp. 903; ἀμφʼ ἐμοί S. El. 1180:—Med., περί τινας A. Pers. 62 (anap.). 3. c. acc., bewail, lament, in Trag., A. Pr. 435 (lyr.), S. OT 64, Ph. 338, al.; παλαιὰ καινοῖς δακρύοις οὐ χρὴ στένειν E. Fr. 43: rarely in Com., abs., Ar. Ec. 462, Men. Her. 5, Kith.Fr. 1.2: c. acc. et gen., κακῶν σῶν, Οἰδίπου, σ ὅσον στένω E. Ph. 1425; στένω σε τᾶς τύχας I pity thee for thy ill fortune, A. Pr. 399 (lyr.):—Med., στένεσθαί τινα E. Ba. 1372 (anap.). (Cf. Skt. stánati ‘thunder, roar’, Lith. stenēti ‘groan’.)