σίνομαι

σίνομαι, Aeol. σίννομαι dub. in Sapph. 12; 2sg. pres. or aor. subj. σίνηαι Od. 12.139: Ion. impf. σινέσκετο, -οντο, Hes. Fr. 117, Od. 6.6: fut. σινήσομαι f.l. in Hp. Mul. 1.52: aor. 3pl. ἐσίναντο Hdt. 8.31, -έατο Id. 7.147 codd.:—codd. give a form σινέομαι in Hdt. 4.123, 5.81, Hp. Morb. 4.41,53, etc.; but σίνομαι is the only form in Hom., and prob. should be restored everywhere:—Act. σίνω Ion. for βλάπτω acc. to Gal. 15.662; σίνομαι Pass., IG 22.1126.42 (Amphict. Delph.), Orph. A. 211. [ῑ in the Verb (exc. perh. in Sapph. 12); ῐ in σίνις, σίνος, ἀσῐνής.] I. harm, hurt, do one harm or mischief, Hom., only in Od. (but v. infr. II, and cf. σίντης), of plunderers and marauders, οἵ σφεας σινέσκοντο, of the Cyclopes who used to plunder the Phaeacians, Od. 6.6; ὅτε μοι σίνοιτό γʼ ἑταίρους, of Scylla destroying Odysseus’ comrades, 12.114; εἰ δέ κε σίνηαι (sc. Ἠελίου βόας) 11.112, cf. ἀσινής; οὐ σινέσκετο καρπόν Hes. Fr. 117; in later Ep., ἀλώπηξ . . σινομένα τὰν τρώξιμον plundering the grapes, Theoc. 1.49; σ. ἔπαυλα καὶ . . ἄνδρας AP 6.262 (Leon.), cf.A.R. 1.951,1260, etc.; in Prose, pillage, waste a country, Hdt. 5.74, 6.97, 8.31; τὴν Μηδικήν X. Cyr. 5.5.4; waste, destroy the crops, Hdt. 1.17, 4.123; αἰ δέ κα σίνηται [τοὺς καρπούς], ἀποτεισάτω τὰ ἐπιτίμια ὁ σινόμενος GDI 5040.28 (Crete), cf. Tab.Heracl. 1.129, X. Cyr. 3.3.15; ἐὰν ὑποζύγιον . . σίνηταί τι τῶν πέλας Pl. Lg. 936e. II. generally, injure, αἰδώς, ἥ τʼ ἄνδρας μέγα σίνεται Hes. Op. 318 (interpol. in Il. 24.45, v. Sch.), cf. Phld. Piet.p.93 G.; [ὁ κροκόδειλος] οὐδὲν σ. τὸν τροχίλον Hdt. 2.68; τὴν ἕδραν τοῦ ἵππου μὴ σ. not to hurt his back, X. Eq. 12.9, cf. Thphr. HP 9.18.3; αἰ δὲ σίναιτο ἀφακεσάσθω if he damages the utensils, he must make it good, Mnemos. 57.208 (Argos, vi B.C.); esp. in war, injure, harass, σ. τὸν στρατόν Hdt. 5.27; τοὺς πολεμίους μέγα σ. Id. 7.147, cf. 9.49, X. An. 3.4.16; opp. ὠφελεῖν, Id. Lac. 12.5.—Never in Trag., once in Pl., freq. in X.; once in non-literary Pap., BGU 248.17 (i A.D.).