πάσσαλος

πάσσαλος, Att. πάττ-, ὁ, Ep. gen. πασσαλόφι (v. infr.), (πήγνυμι) A. peg on which to hang clothes, arms, etc., ἀπὸ πασσαλόφι ζυγὸν ᾕρεον Il. 24.268, cf. 5.209 ; ἀπὸ πασσάλου αἴνυτο τόξον Od. 21.53 ; ἀπὸ φόρμιγγα πασσάλου λάμβανʼ Pi. O. 1.17, cf. B. Scol.Oxy. 1361.1.1 ; ἐκ πασσαλόφι κρέμασεν φόρμιγγα Od. 8.67 ; χαλινοὺς . . ἐκ πασσάλων δέουσι Hdt. 4.72, v. ἐκ I.6 ; [χιτῶνα] πασσάλῳ ἀγκρεμάσασα Od. 1.440 ; κύλιξ . . κρέμαται περὶ πασσαλόφιν Hermipp. 55 ; ἐπὶ τῶν παττάλων Arist. PA 681a25 ; παττάλους ἐνέκρουεν εἰς τὸν τοῖχον Ar. V. 129 ; peg for making a hole in a vine-stem, Thphr. HP 2.5.5, CP 3.12.1 ; used to force open the mouth or as a gag, Ar. Eq. 376, Th. 222 ; of stakes used to mark boundaries, IG 14.352i38 (Halaesa) ; pale, Apollod. Poliorc. 140.7, al. :—prov. of things very small or worthless, ἔχουσι μηδὲ πάτταλον not a pin (i. e. no part of their fee), Ar. Ec. 284 ; μηδὲ π. καταλιπεῖν Luc. Jud.Voc. 9 ; παττάλου γυμνότερος Aristaenet. 2.18 ; also πάσσαλος πασσάλῳ ἐκκρούεται Eust. 126.13, cf. Com.Adesp. 494 ; εἶναι ἐν πασσάλοις, i.e. to be hung up, not in use, Lib. Or. 1.268. II. from the likeness of form, 1. membrum virile, Ar. Ec. 1020, AP 5.128 (Autom.). 2. = ἵππος ὀρθόκωλος, Hippiatr. 115.