παροίχομαι

παροίχομαι, fut.-οιχήσομαι : pf. παρῴχηκα, Ion. παροίχωκα, and in later writers παρῴχημαι, Act.Ap. 14.16, J. AJ 8.12.3 ; also in X. An. 2.4.1, but with A. v.l. παροιχομένων :—to have passed by, παρῴχετο γηθόσυνος κῆρ. he passed on, went on his way, Il. 4.272. 2. of Time, to be past παροίχωκεν (v.l. παρῴχηκεν) δὲ πλέων νύξ 10.252 ; ἡ παροιχομένη νύξ the by-gone night, Hdt. 1.209,9.58 ; ὁ π. χρόνος Id. 2.14 ; Ὀλύμπια παροιχώκεε Id. 8.72 ; παροιχόμενοι ἀνέρες men of by-gone times, Pi. N. 6.29 (dub.l.); δεῖμα παροιχόμενον Id. I. 8(7).12 ; τὰ παροιχόμενα κακά X. HG 1.4.17; τὰ παροιχόμενα the past, IG 12.90.15, Hdt. 7.120, cf.X. An. 2.4.1; also, the aforesaid, Hp. Fract. 14 ; τοὔστρακον παροίχεται the danger of ostracism has gone by, Cratin. 71. 3. Gramm., ὁ παρῳχημένος [χρόνος] past tense, A.D. Adv. 123.17, Plu. 2.1081c ; παρῳχημέναι φωναί forms of past tenses, A.D. Synt. 272.5. II. to be gone, dead, δείματι with fright, A. Supp. 738 (lyr.) ; ὅσον παροίχῃ how art thou fallen, E. Med. 995(lyr.). III. c.gen., shrink from, νείκους τοῦδε A. Supp. 452; later, neglect, τῶν πραγμάτων BGU 288.2 (ii A.D.).