σήπω

σήπω, A. Ch. 995, Pl. Ti. 84d, etc.: fut. σήψω A. Fr. 275: aor. ἔσηψα (δι-) Ael. NA 9.62:—A. make rotten or putrid, A. Fr.l.c.; of a serpentʼs poison, A. Ch.l.c.; of the sting of the σήψ, Ael. NA 16.40. b. soak hides, δέρματα σ. Supp.Epigr. 3.18 (Athens, v B.C.). 2. metaph., corrupt, waste, αἱ ἡσυχίαι σήπουσι καὶ ἀπολλύασι Pl. Tht. 153c; σ. τὰ τῆς πόλεως πράγματα D.H. 11.37. II. mostly in Pass. (pf. σέσηπα being used in pass. sense, Il. 2.135, E. El. 319, (κατα-) Ar. Pl. 1035, (ἀπο-) X. An. 4.5.12), fut. σᾰπήσομαι Gal. 7.397, (κατα-) Pl. Phd. 86b, (ἀπο-) Hp. Prorrh. 2.1: aor. ἐσάπην [ᾰ] Hes. Sc. 152, Hdt. 2.41, 3.66, Pl. Phd. 80d; σαπήῃ (κατα-), Ep. subj. for σαπῇ, Il. 19.27: pf. σέσημμαι prob. in POxy. 1449.51 (iii A.D.):—rot, moulder, of dead bodies, χρὼς σήπεται Il. 24.414, cf. 19.27, Hdt. 2.41; περὶ ῥινοῖο σαπείσης Hes. Sc. 152; of wood, δοῦρα σέσηπε Il. 2.135; τριήρης ὑπὸ τερηδόνων σαπεῖσα Ar. Eq. 1308. 2. of live flesh, mortify, ὁ μηρὸς ἐσάπη Hdt. 3.66; σφακελίσαντος τοῦ μηροῦ καὶ σαπέντος Id. 6.136, cf. Pl. Phd. 80d; αἷμα σέσηπεν E. El. 319; promote coction or formation of ‘laudable’ pus, in Act., Hp. Morb. 1.6,28. 3. of water, Id.Aër. 8; οἶνος . . σαπὲν ἐν ξύλῳ ὕδωρ Emp. 81. 4. of the food rejected after digestion, Arist. Mete. 381b12, al.; cf. σηπτός, σῆψις II. 5. metaph., σ. ὑπὸ τῆς ἡδονῆς Men. 23; ὁ πλοῦτος ὑμῶν σέσηπε Ep.Jac. 5.2.