πρύτανις

πρύτανις, also πρότανις (q.v.), gen. εως, A. ruler, lord, π. κύριε . . ἀγυιᾶν καὶ στρατοῦ Pi. P. 2.58, cf. B. 18.43; στεροπᾶν κεραυνῶν τε π., of Zeus, Pi. P. 6.24; ἵππων, of Poseidon, Stesich. 49; ἀγορῆς π., of Apollo, Simon. 164; μακάρων π., of Zeus, A. Pr. 170 (anap.); Κρόνιε πρύτανι Φρύγιε E. Tr. 1288 (lyr.); π. συμποσίων, i.e. Dionysus, Ion Lyr.1.14; οἶνον . . ἀνθρώπων π. Id. 9.3; δυσαμεριᾶν π., of the Sphinx, A. Fr. 236; Ἡρόδοτον . . ἱστορίης πρύτανιν App.Anth. 2.21; πλούτου καὶ σοφίης π., of Periander, Epigr. ap. D.L. 1.97; π. ὕμνων (sc. ἡ ᾠδή) Lyr.Adesp. 80; μούσης ὑψινόου π. Epigr.Gr. 440.10 (Batanaea); τέχνας ὁ π. πέλεκυς AP 6.205 (Leon.); πρυτάνεις κόσμου, of the stars, LXXWi. 13.2; ὅρκος . . ἀληθείας γενόμενος ἡμῖν π. Hierocl. in CA 2p.422M. II. at Athens, member of the tribe presiding in βουλή or ἐκκλησία, τοὺς πρυτάνεις τοὺς τότε πρυτανεύσαντας And. 1.46, etc.; in other states, οἱ π. οἱ πρυτανεύοντες τὸν μῆνα SIG 1015.19 (Halic.), cf. IG 12(3).169 (Astypalaea); at Calynda in Caria, PCair.Zen. 341 (a).23 (iii B.C.). 2. πρυτάνεις τῶν ναυκράρων, officials of the ναύκραροι (q.v.). 3. in other Greek states title of a chief magistrate, IG 12(1).53,al. (Rhodes); in Lycia, Ephipp. 5.19 (anap.); at Miletus, Arist. Pol. 1305a18; as title of a chief priest, ib.1322b29: rarely of a woman, IGRom. 4.1325 (Phocaea), CIG 3953d (Trapezopolis). b. pl., title of a board of magistrates, SIG 581.91 (Hierapytna. ii B.C.), 976.3 (Samos, ii B.C.), etc. c. president of a council, POxy. 77.2 (iii A.D.), etc.