πλουτέω
plouteo
to be rich, wealthy
Appears 28 times across Plato's dialogues.
Frequency by work
Click a work to list every occurrence by Stephanus page — each links into the reader.
Dictionary (LSJ)
πλουτέω, (πλοῦτος) A. to be rich, wealthy, opp. πένομαι, τάχα σε ζηλώσει ἀεργὸς πλουτεῦντα Op. 313; πενιχρὸς αἶψα μάλʼ ἐπλούτησε becomes rich, 663, cf. R. 421d, Kol. 42; π. μέγα, μάλιστα, μεγάλως, 1.32, 3.57, 6.125; πλούτει κατʼ οἶκον μέγα Ant. 1168; ὄναρ πεπλουτηκέναι ‘build castles in the air’, Ly. 218c, cf. Tht. 208b; μὴ σπεύδετε πλουτεῖν μᾶλλον ἢ χρηστοὶ δοκεῖν εἶναι 3.50; ταχέως πλουτῆσαι 18.18; π. ἀπὸ τῶν κοινῶν to be rich from the public purse, Pl. 569; π. ἀφʼ ἑαυτῶν Sent. 40; π. ἐκ τῶν ἀλλοτρίων 32.25; ὑφʼ ὑμῶν πεπλουτηκότας 21.189 (ἀφʼ Cobet). 2. c. gen. rei, to be rich in a thing, πόνου Fr. 241; φίλων An. 7.7.42; νομίσματος Pol. 1257b13; πλουτῖον (i.e. -τεῖον, metri gr. for -τέον) τέκνων . . δωμάτιον IG 12(8).442.8 (Thasos). 3. c. dat. rei, π. ἐμπύροισιν Hel. 756; σιδήρῳ, χαλκῷ, Ath. 2.11. 4. c. acc. cogn., π. πλοῦτον Tim. 48; π. φίλους, φιλίαν, Or. 1.17c, 22.267a.
‹ All lexicon entries