περισσός

περισσός, Att. περιττός, ή, όν, (from περί, as ἔπισσαι from ἐπί, μέτασσαι from μετά) A. beyond the regular number or size, prodigious, δῶρα Hes. Th. 399 (never in Hom.); μος Trag.Adesp. 458.3; στάθμα, dub.sens., v. ἕλκω B. 3. 2. out of the common, extraordinary, strange, εἴ τι περισσὸν εἰδείη if he has any signal knowledge, Thgn. 769; εἴ τι φρονεῖς καί τι περισσὸν ἔχεις Philisc.(PLG 2.327); π. λόγος S. OT 841; ἄγρα E. Ba. 1197(lyr.); πάθος Id. Supp. 791 (lyr.); βίος οὐδὲν ἔχων π. ἀλλὰ πάντα σμικρά Antipho Soph. 51; οὐ γὰρ π. οὐδὲν οὐδʼ ἔξω λόγου πέπονθας E. Hipp. 437; περισσότερα παθήματα Antipho 3.4.5; τὰ π. τῶν ἔργων καὶ τερατώδη Isoc. 12.77; ἴδια καὶ π. Id. 15.145 ; π. καὶ θαυμαστά Arist. EN 1141b6 ; πρᾶξις π. Id. Pol. 1312a27 ; οὐθὲν δὴ λέγοντες π. φαίνονταί τι λέγειν Id. Metaph. 1053b3 ; τί π. ποιεῖτε; Ev.Matt. 5.47; περιττοτάτη φύσις Arist. HA 531a9 ; συνανθρωπίζον . . πάντων περισσότατον, of the dog, Ath. 13.611c, cf. Clearch. 24 ; in Literature, striking, τὸ περιττόν, as a quality of οἱ τοῦ Σωκράτους λόγοι, Arist. Pol. 1265a11; τὰ σοφὰ καὶ τὰ π. refinements, Epicur. Fr. 409 ; opp. κοινὸς καὶ δημώδης, Longin. 40.2 (but also, elaborate, π. καὶ πεποιημένος Id. 3.4 ; in bad sense, far-fetched, D.H. Pomp. 2, Dem. 56). 3. of persons, extraordinary, remarkable, esp. for great learning, π. ὢν ἀνήρ E. Hipp. 948 ; τοὺς . . π. καί τι πράσσοντας πλέον Id. Fr. 788; δυστυχεῖς εἶναι τοὺς π. Arist. Metaph. 983a2 ; π. γένος τῶν μελιττῶν Id. GA 760a4 : freq. with the manner added, π. κατὰ φιλοσοφίαν Id. Pr. 953a10; περὶ τὸν ἄλλον βίον περιττότερος somewhat extravagant or eccentric, Id. Pol. 1267 b24; τῇ φύσει π. Id. HA 622b6; κάλλει Plu. Demetr. 2; ἐν ἅπασι Id. Dem. 3; τὴν ὥραν Alciphr. 1.12 : c. inf., D.H. Comp. 18. 4. c. gen., περισσὸς ἄλλων πρός τι beyond others in . . , S. El. 155; θύσει τοῦδε περισσότερα greater things than this, AP 6.321 (Leon.Alex.); περιττότερος προφήτου one greater than . . , Ev.Matt. 11.9. II. more than sufficient, superfluous, αἱ π. δαπάναι X. Mem. 3.6.6; περιττὸν ἔχειν to have a surplus, Id. An. 7.6.31; οἱ μὲν . . περιττὰ ἔχουσιν, οἱ δὲ οὐδὲ τὰ ἀναγκαῖα . . Id. Oec. 20.1 : c. gen., τῶν ἀρκούντων περιττά more than sufficient, Id. Cyr. 8.2.21; τὰ π. τῶν ἱκανῶν Id. Hier. 1.19 : freq. in military sense, οἱ π. ἱππεῖς the reserve horse, Id. Eq.Mag. 8.14; οἱ π. τῆς φυλακῆς ib.7.7; π. σκηναί spare tents, Id. Cyr. 4.6.12 (but τοῖς περιττοῖς χρήσεσθαι their superior numbers, Id. An. 4.8.11, cf. Cyr. 6.3.20); τὸ π. the surplus, residue, Inscr. ap. eund.An. 5.3.13 (but τὸ π. τοῦ Ἰουδαίου the advantage of the Jew, Ep.Rom. 3.1); Ἁρπυιῶν τὰ π. their leavings, AP 11.239 (Lucill.); τὸ π. τῆς ἡμέρας the remainder of the day, X.Eph. 1.3; π. γράμματα supplementary provisions in a will, BGU 326ii9 (ii A.D.). 2. in bad sense, superfluous, useless, οὐδέ τι τοῦ παντὸς κενεὸν πέλει οὐδὲ π. Emp. 13 ; μόχθος π. A. Pr. 385, cf. S. Ant. 780; π. κἀνόνητα σώματα Id. Aj. 758; βάρος π. γῆς ἀναστρωφώμενοι Id. Fr. 945; ἄχθος Id. El. 1241 (lyr.); τὰ γὰρ π. πανταχοῦ λυπήρʼ ἔπη Id. Fr. 82; αὐδῶ σε μὴ περισσὰ κηρύσσειν A. Th. 1048; π. πάντες οὑν μέσῳ λόγοι E. Med. 819; π. φωνῶν Id. Supp. 459. 3. excessive, extravagant, μηχανᾶσθαι περισσά commit extravagances, Hdt. 2.32 ; περισσὰ δρᾶν, πράσσειν, to be over-busy, S. Tr. 617, Ant. 68; π. φρονεῖν to be over-wise, E. Fr. 924 (anap.); ἡ π. αὕτη ἐπιμέλεια τοῦ σώματος Pl. R. 407b; μῆκος πολὺ λόγων π. Id. Lg. 645c; redundant, overdone, οἱ καρτεροὶ καὶ π. λόγοι Id. Ax. 365c, etc.; of dress, ἐσθὴς π. Plu. 2.615d; περισσοτέρα λύπη 2 Ep.Cor. 2.7; τοῦ τὰ δέοντʼ ἔχειν περιττὰ μισῶ I hate extravagance in comparison with moderation, Alex. 254, etc. 4. of persons, over-wise, over-curious, περισσὸς καὶ φρονῶν μέγα E. Hipp. 445, cf.Ba. 429(lyr.); ὁ πολυπράγμων καὶ π. Plb. 9.1.4; τὴν περὶ τὸ σῶμα θεραπείαν ἀκριβὴς καὶ π. Plu. Cic. 8; so, of speakers, π. ἐν τοῖς λόγοις Δημοσθένης Aeschin. 1.119. 5. as a term of praise, subtle, acute, ἀκριβὴς καὶ π. διάνοια Arist. Top. 141b13. III. Arith., ἀριθμὸς π. an odd, uneven number, opp. ἄρτιος, Epich. 170.7, Philol. 5, Pl. Prt. 356e, etc.; π. ἡμέραι Hp. Aph. 4.61 ; τὸ π. καὶ τὸ ἄρτιον the nature of odd and even, Pl. Grg. 451c, etc.; π. χῶραι the odd places in a verse, Heph. 5.1 ; ἀρτιάκις π. ἀριθμός a number divisible by an odd number an even number of times, as 2, 6, 10, Euc. 7 Def. 9. IV. περισσότεροι more in number, extra, Carnead. ap. S.E. M. 9.140. V. περιττόν, τό, = στρύχνος μανικός, θρύον II, Thphr. HP 9.11.6; περισσόν Dsc. 4.73; περίσκον Orib. 12.8.56. B. Adv. περισσῶς extraordinarily, exceedingly, θεοσεβέεες π. ἐόντες Hdt. 2.37; ἐπαινέσεται π. E. Ba. 1197 (lyr.); π. παῖδας ἐκδιδάσκεσθαι to have them educated overmuch, Id. Med. 295; περιττοτέρως τῶν ἄλλων far above all others, Isoc. 3.44; περισσότερον τοῦ ἑνός Luc. Pr.Im. 14; also περισσά Pi. N. 7.43, E. Hec. 579, etc. 2. remarkably, περισσότερον τῶν ἄλλων θάψαι τινά more sumptuously, Hdt. 2.129 ; οἴκησις π. ἐσκευασμένη Plb. 1.29.7; περιττότατα ἔχειν to be most remarkable, Arist. HA 589a31 ; κοσμουμένη π. καὶ σεμνῶς Plu. 2.145e; περισσότατα ἀνθρώπων θρησκεύειν in the most singular way, D.C. 37.17; ἡδέως καὶ π. in an uncommon manner, D.H. Comp. 3; εἰπεῖν στρογγύλως καὶ π. Id. Is. 20 ; ἰδίως καὶ π. Plu. Thes. 19 ; τὰ καινῶς ἱστορούμενα καὶ π. Id. 2.30d. 3. abundantly, ἐχέτω π. τῆς κρόκης Alciphr. 3.41. 4. with a neg., οὐδὲν περισσὸν τούτων nothing more than or beyond these, Antipho 3.4.6 ; οὐδὲν τῶν ἄλλων περιττότερον πραγματεύεσθαι Pl. Ap. 20c ; οὐδὲν π. ἢ εἰ . . no otherwise than if . . , Id. Smp. 219c; περισσόν alone, furthermore, LXX Ec. 12.12,al. 5. τὰ περισσά in vain, AP 12.182 (Strat.). II. ἐκ περιττοῦ superfluously, uselessly, Pl. Prt. 338c, Sph. 265e ; but ὑπερέχειν ἐκ π. to be far superior, Id. Lg. 734d, cf. 802d ; ἡ κάμινος ἐκαύθη ἐκ π. Thd. Da. 3.22; ἐκ π. χρησάμενος τῇ παρρησίᾳ Luc.Pro Merc.Cond.13; cf. ὑπερεκπερισσοῦ.