παρακαταθήκη

παρακαταθήκη, ἡ, A. deposit of money or property entrusted to oneʼs care, Hdt. 5.92.ηʹ; αἱ τῶν χρημάτων π. Isoc. 1.22; π. Ἀθηναίας, i.e. deposited in her temple, IG 22.1407.42; π. ἔχειν ib.12.116.16, Th. 2.72, cf. Anaxandr. 55.1; π. χρυσίου ἢ ἀργυρίου δεξάμενος Pl. R. 442e; π. καταθέσθαι παρά τινι Lys. 32.16, cf. 5; ἀποδιδόναι to restore it, Arist. EN 1135b7; ἀποστερῆσαι to withhold it, Id. Rh. 1383b21; ἐν π. δοθῆναι, ἔχειν, Plb. 5.74.5, Mitteis Chr. 372 vi 19 (ii A. D.); αἱ π. τῆς τραπέζης banking deposits, D. 36.6: metaph., ταῦτʼ (sc. τοὺς νόμους) ἔχεθʼ . . παρὰ τῶν ἄλλων ὡσπερεὶ π. Id. 21.177; οἱ τὴν τῶν νόμων π. ἔχοντες Aeschin. 1.187. 2. of persons entrusted to guardians, ward, Ἀπόλλωνα παρὰ Ἴσιος π. δεξαμένη Hdt. 2.156; of children, D. 28.15; of persons under the protection of the state, sacred trust, Din. 1.9. (Cf. παρκαθήκα.)