ὀπώρα

ὀπώρα, Ion. ὀπώρ-η, ἡ : sts. ὁπώρα, cf. χεῖμα χὠπώραν, i.e. καὶ ὁπ-, Alcm. 76 (χειμάχωι πάραν, etc. codd.) ; pr. nn. Ὁπωρίς IG 5(1).1497, Hopora CIL 6.21782 ; cf. μεθόπωρον, μεθοπωρινός:—A. the part of the year between the rising of Sirius and of Arcturus (i.e. the last days of July, all Aug., and part of Sept.), the latter part of summer; Hom. names θέρος and ὀπώρη together, θέρος τεθαλυῖά τʼ ὀπώρη Od. 11.192 ; Σείριος being the star of ὀπώρη, Il. 22.27 ; cf. ὀπωρινός.—In later times it became the name of a definite season, autumn (v. ὥρα I.1 c), but was still used sts. to denote summer (autumn being distd. as φθινόπωρον or μετόπωρον) , ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ ἠρινοῦ χρόνου πρὸ ὀπώρας X. HG 3.2.10, cf. Ar. Av. 709, Arist. Mete. 348a1 ; ἐπʼ ὀκτὼ μῆνας Κυρηναίους ὀπώρη ἐπέχει Hdt. 4.199 ; νέας δʼ ὀπώρας ἡνίκʼ ἂν ξανθῇ στάχυς A. Fr. 304.7. II. fruit, γλαυκῆς ὀπώρας . . ποτοῦ χυθέντος . . Βακχίας ἀπʼ ἀμπέλου S. Tr. 703 ; τέμνεται βλαστουμένη καλῶς ὀ. Id. Fr. 255.8 ; σικυούς, βότρυς, ὀπώραν Ar. Fr. 569.1 : so in Prose, X. HG 2.4.25, Pl. Lg. 844d, 845c, Arist. HA 606b2, 629a2 : in this sense also in pl., Is. 11.43 ; Alcm. (75) even calls honey κηρίνα ὀπώρα; ἐαρινὴ ὀπώρα Alciphr. Fr. 6.10. III. metaph., lifeʼs summer, the time of youthful ripeness, Pi. I. 2.5 ; τέρειναν ματέρʼ οἰνάνθας ὀπώραν (v. οἰνάνθη) Id. N. 5.6 ; ripe virginity, A. Supp. 998, 1015 ; ὀ. Κύπριδος Chaerem. 12.