οἰκτρός

οἰκτρός, ά, όν, of persons, A. pitiable, κοιμήσατο χάλκεον ὕπνον οἰκτρός Il. 11.242, cf. A. Supp. 61(lyr.), S. OT 58, etc.: c. gen., οἰκτροὶ τῆς μεταβολῆς to be pitied for . . , Plu. Flam. 13. 2. of things, pitiable, lamentable, ἕτερα πεπόνθαμεν -ότερα Hdt. 7.46 ; οἰκτρὰ λογοποιοῦντες X. Cyr. 2.2.13 ; συμφορὰ οἰ. Pi. O. 7.77 ; -ότατος θάνατος Id. P. 3.42 ; πημοναί, ἄλγος, A. Pr. 240,435 (lyr.), etc.; οἰκτρὰ γὰρ βόσκειν [ἡ κήρ] S. Ph. 1167 (lyr.) ; οἰκτρόν [ἐστι] c. inf., A. Th. 321 (lyr.). 3. in contemptuous sense, οἰ. τέκνα sorry fellows, Aus. Epigr. 57 ; παιδίσκη Porph. Chr. 23 ; οἰ. τραγῳδία miserable, Eust. 1691.34. II. in act. sense, wailing piteously, piteous, -οτάτην δʼ ἤκουσα ὄπα Od. 11.421, cf. S. El. 1067 (lyr.) ; οἰκτρᾶς γόον ὄρνιθος, of the nightingale, Id. Aj. 629(lyr.) : neut. pl. as Adv., οἴκτρʼ ὀλοφυρομένη Od. 4.719, cf. 10.409, al. : regul. Adv. οἰκτρῶς A. Pers. 688, S. El. 102 (anap.), al., And. 4.39, Lys. 32.10 : Comp. -ότερα AP 10.65 (Pall.): Sup. -ότατα E. Hel. 1209.—Besides οἰκτρότερος, οἰκτρότατος, we find Sup. οἴκτιστος (q. v.) ; οἰκτότερον is f.l. in Hdt. 7.46.