ὀδύρομαι

ὀδύρομαι [ῡ], mostly used in pres. and impf., Ep. impf. ὀδύρετο, ὀδύροντο (without augm.), Ion. ὀδυρέσκετο Hdt. 3.119 : fut. ὀδῠροῦμαι D. 21.186, and prob. l. Isoc. 18.35 : aor. ὠδῡράμην Id. 12.9, Theoc. 1.75 (cf. ἀνοδύρομαι) ; part. ὀδῡράμενος Il. 24.48 : aor. Pass. κατ-ωδύρθην Plu. 2.117f.—In Trag. the form δύρομαι is required by the metre in A. Pr. 273, Pers. 582 (lyr.), S. OT 1218 (lyr., ὀδ- codd.), E. Hec. 740, Med. 159 (lyr., ὀδ- codd.), and prob. in Id. Andr. 397, v. infr. 4 ; in Id. Ph. 1762, Apollod.Com. 8, ὀδύρομαι is necessary ; elsewh. either form is possible :—A. lament, bewail, a person or thing : 1. c. acc. pers., ὀδυρομένη φίλα τέκνα Il. 2.315 ; Ἕκτορα δάκρυ χέοντες ὀδύροντο 24.714, cf. S. OC 1439, Ant. 693 : less freq. c. acc. rei, ὁ δʼ ὀδύρετο πατρίδα γαῖαν mourned for it, i.e. for the want of it, Od. 13.219 ; so νόστον ὀ. 5.153, 13.379 ; προπηλακίσεις Pl. R. 329b ; δυστυχίας Isoc. 4.169 ; πάθη D. 18.41 ; οὐκ ὠδύραντο . . τὴν προκαταστροφήν Epicur. Sent. 40. 2. c. gen. pers., mourn for, for the sake of . . , ὡς δὲ πατὴρ οὗ παιδὸς ὀ. Il. 23.222, cf. 22.424, Od. 4.104, etc. ; ὑπέρ τινος Pl. R. 387d ; ἐπὶ πᾶσι Arist. VV 1251b21. 3. ὀ. τινί wail or lament to or before, ἐξελθὼν λαιοῖσιν ὀ. Od. 4.740 ; ἀλλήλοισιν ὀδύρονται wail aloud one to another, Il. 2.290. 4. abs., wail, mourn, freq. in Hom., in part., -όμενος στεναχίζω Od. 9.13 ; στοναχῇ τε γόῳ τε ἧσται ὀ. 16.145 ; ὀ. κατὰ θυμόν 18.203 ; τίταῦτʼ ὀδύρομαι ; why mourn I thus? E. Andr. 397 (where Pors. restores ταῦτα δύρομαι for the caesura) ; θρηνοῦντός τε μου καὶ ὀδυρομένου Pl. Ap. 38d, cf. Phld. Rh. 1.381 S., etc.