μέλισσα

μέλισσα, Att. μέλιττα, ης, ἡ, (perh. by haplology for μελι-λιχ-yα ‘honey-licker’, cf. Skt. madhu-lih- (corresp. with Gr. *μεθυ-λιχ-) ‘beeʼ) A. bee, Od. 13.106, etc.; of wild bees, that live in rocks, Il. 2.87, cf. 12.167; of honey-bees, that live in hives, Hes. Th. 594; σμῆνος μελισσᾶν A. Pers. 128 (lyr.), cf. Hdt. 4.194, 5.10:—Phrases: ὥσπερ μέλιττα τὸ κέντρον ἐγκαταλιπών Pl. Phd. 91c; ὄνος ἐν μελίτταις ‘a hornets’ nest’, Crates Com. 36; cf. μέλι I.2 fin. II. the term μέλισσα was applied 1. to poets, from their culling the beauties of nature, ἔνθεν ὡσπερεὶ μ. Φρύνιχος . . μελέων ἀπεβόσκετο καρπόν Ar. Av. 748; μ. Μούσης Id. Ec. 974 (lyr.); μ. Ἤρινναν Μουσῶν ἄνθεα δρεπτομέναν AP 7.13 (Leon. or Mel.); esp. of Sophocles, Sch.Ar. V. 460. 2. to the priestesses of Delphi, Pi. P. 4.60; of Demeter and Artemis, Sch.Pi. l.c., Porph. Antr. 18; of Cybele, Did. ap. Lact. Inst. 1.22. 3. in Neo-Platonic Philos., any pure, chaste being, of souls coming to birth, Porph. Antr. 19; of the Moon, ib.18. III. = μέλι, honey, ὕδατος, μελίσσης, μηδὲ προσφέρειν μέθυ S. OC 481: metaph., γλώσσης μελίσσῃ καταρρυηκέναι Id. Fr. 155; of poetry, AP 9.505.6; ἑσμὸς μελίσσης appears to be corrupt in Epin. 1.7. IV. = ὀβολός, Hsch.