Plato › Greek Lexicon › μαίνομαι

μαίνομαι

mainomai

rage, be furious

Appears 70 times across Plato's dialogues.

Frequency by work

Click a work to list every occurrence by Stephanus page — each links into the reader.

Dictionary (LSJ)

μαίνομαι, fut. μᾰνοῦμαι Hdt. 1.109, μᾰνήσομαι AP 11.216 (Lucill.), D.L. 7.118 (neither found in Att.): pf. with pres. sense μέμηνα A. Pr. 977, S. El. 879, Ar.Byz. ap. Ath. 13.586f; Dor. μέμηνα dub. in Alcm. 68; also in pass. form μεμάνημαι [ᾰ] Theoc. 10.31: aor. Pass. ἐμάνην, part. μᾰνείς, inf. μᾰνῆναι, Hdt. 3.30, E. Ba. 1295: also aor. Med. ἐμηνάμην CPHerm. 7.18 (iii A. D.); poet. 2sg. ἐμήναο prob. in Bion 1.61, 3sg. μήνατο Theoc. 20.34; part. μηνάμενος AP 9.35 (Antiphil.):—on the act. forms, v. infr. ΙΙ.—Hom. uses only pres. and impf.:—A. rage, be furious, in Il. freq. of martial rage, μαίνεσθαι ἐάσομεν οὖλον Ἄρηα 5.717, cf. 6.101, Od. 9.350, etc.; χεῖρες ἄαπτοι μαίνονται Il. 16.245; μαίνεται ἐγχείη ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι ib.75; δόρυ μαίνεται ἐν παλάμῃσιν 8.111; rage with anger, πατὴρ . . φρεσὶ μαίνεται οὐκ ἀγαθῇσι ib.360; ἐνὶ φρεσὶ μ. ἦτορ ib.413; φρεσὶ μαινομένῃσιν 24.114; μαινομένᾳ κραδίᾳ A. Th. 781, E. Med. 432 (both lyr.); μανείσᾳ πραπίδι Id. Ba. 999 (lyr.); ὁ μανείς the madman, S. Aj. 726; μ. καὶ παραπαίω Pl. Smp. 173e, etc.; αἱ τῶν μεμηνότων αἰσθήσεις Aristocl. ap. Eus. PE 14.20; to be mad with wine, Od. 18.406, 21.298; μεμηνότες ὑπὸ τοῦ ποτοῦ Luc. DDeor. 18.2; of Bacchic frenzy, μαινόμενος Διώνυσος Il. 6.132; [Θυιάδες] μαινόμεναι S. Ant. 1152 (lyr.); Διονύσῳ μαίνεσθαι Paus. 2.7.5; ἐπὶ τῷ Δ. Alex. 223; ὑπὸ τοῦ θεοῦ μ. to be inspired by . . , driven mad by . . , Hdt. 4.79, cf. μάντις; τὸ μαίνεσθαι madness, S. OC 1537; πλεῖν ἢ μαίνομαι I am beside myself with joy, Ar. Ra. 103, 751; of madness in animals, Plu. 2.641c, al.; later simply, = ὀργίζομαι, μαινόμενος ὅτι . . PCair.Zen. 41.11 (iii B. C.): freq. with words of manner, ὁ δὲ μαίνεται οὐκέτʼ ἀνεκτῶς Il. 8.355; τάδε μαίνεται 5.185: c. acc. cogn., μεμηνότʼ οὐ σμικρὰν νόσον A. Pr. l. c.; μ. μανίας Ar. Th. 793; μ. μανίαν ἐρρωμένην Luc. Ind. 22: c. dat., μ. γόοισι φρήν A. Th. 967 (lyr.); τόλμῃ X. Cyr. 1.4.24; πόνοις at or because of . . , A. Supp. 562 (lyr.); τοῖς εὑρήμασιν E. Cyc. 465; ἐπί τινι (sc. φιλοτιμίᾳ) Id. Ph. 535 (but ἐπί τινι, of love, Theoc. 10.31); ἀμφί τινι Semon. 7.33; εἰς τὴν ποιητικήν D.S. 14.109; κατά τινος Luc. Abd. 1; ὑφʼ ἡδονῆς S. El. 1153. 2. of things, rage, riot, esp. of fire, ὡς ὅτʼ . . ὀλοὸν πῦρ οὔρεσι μαίνηται Il. 15.606, cf. Tryph. 230; μαινόμενος οἶνος a hot, strong wine, Pl. Lg. 773d; of feelings, ἐλπὶς μαινομένη Orac. ap. Hdt. 8.77; ἔρις A. Th. 935 (lyr.); ἄχεα S. Aj. 957 (lyr.); μαινομένᾳ ξὺν ὁρμᾷ Id. Ant. 135 (lyr.); σὺν μ. δόξᾳ E. Ba. 887 (lyr.). 3. ἄμπελος μαινομένη, of a vine that is never done bearing fruit, Arist. Mir. 846a38, Thphr. CP 1.18.4. 4. μαινόμενα ἕλκη malignant ulcers, Asclep. ap. Aët. 15.14. II. aor. 1 Act. ἔμηνα, in causal sense, madden, E. Ion 520 (troch., prob. in IA 580 (lyr.)), Ar. Th. 561; enrage, X. HG 3.4.8: pres. μαίνω first in Orph. H. 71.6. (Cf. μέμονα.)
‹ All lexicon entries