χαρά

χαρά, ἡ: (χαίρω):—A. joy, delight, first in Sapph. Supp. 1.6, then in Trag. and (less freq.) in Com. and Prose: c. gen., στόματος ἐν πρώτῃ χ., of a hungry man, A. Fr. 258; c. gen. objecti, joy in or at a thing, μελέων E. Alc. 579 (lyr.); πρὸς χαρὰν λόγων in accordance with joyous tidings, S. Tr. 179 (v.l. χάριν) ; κέρτομος θεοῦ χ. a joy sent by some mocking god, E. Alc. 1125; ἅμα χαρᾷ δακρυούσας X. HG 7.2.9; χ. ἐπί τινι Pl. Def. 413e; ἔδωκας ἡμῖν χ. S. Tr. 201; ἐλάβομεν χ. E. Ion 1449 (lyr.); ἐμπλῆσαί τινα χαρᾶς Id. Ph. 170; χαρά μʼ ὑφέρπει A. Ag. 270; λέγεις μοι χαράν wishest me joy, Ar. Pl. 637 (lyr.); χ. ἐνεργάσασθαι Gorg. Hel. 8; χαίρειν ἀνδραπόδων τινὰ χαράν Plu. 2.1091e, cf. Ev.Matt. 2.10; ἡδονὴ καὶ τέρψις καὶ χ. Pl. Phlb. 19; ἀπορέουσι . . χαρᾶς Democr. 293, cf. Epicur. Fr. 2; ζήλου καὶ χαρᾶς καὶ ἐπαίνων ἡ πόλις ἦν μεστή D. 18.217; εἴσελθε εἰς τήν χ. τοῦ Κυρίου σου Ev.Matt. 25.21: χαρᾷ with joy, A. Ag. 1630, Ch. 233, etc.; μετὰ χαρᾶς Com.Adesp. 771, X. Hier. 1.25, LXX 1 Ch. 29.22, al.; μετὰ μεγάλης χ. Plb. 21.34.12 (s.v.l.); μετὰ πολλῆς χ. BGU 1141.3 (i B. C.), cf. 1768.7 (i B. C.); χαρᾶς ὕπο A. Ag. 541; ὑπὸ χ. X. Cyn. 6.15; σὺν χαρᾷ S. El. 934, etc.; opp. λύπη, Sor. 1.46, al. II. in concrete sense, a joy, of persons, χ. μου Ep.Phil. 4.1, cf. 1 Ep.Thess. 2.20.